عزیزان سلام   یکی از دوستان خواسته بود راست کلیک رو باز کنم اینم به خاطر شما بفرما .حق باشماست وقتی میشه از مطالب استفاده کرد چرا نه

یه دل دارم خدا داره
زمین داره هوا داره
میونه دریای غمش
کشتی و ناخدا داره
یه دل دارم ترک داره
ترس و یقین و شک داره
رو بام برفیش همیشه
یه دنیا بادبادک داره
یه دل دارم آتیش داره
تو ابرا قوم و خویش داره
نه راه پس مونده براش
نه طفلی راه پیش داره
یه دل دارم رقیب داره
فراز داره نشیب داره
با اینکه آدم نشده
کلی درخت سیب داره

یه دل دارم وفا داره
یه طاقی از طلا داره
تو بهترین جاش یه دونه
قصر و یه پادشاه داره
یه دل دارم نگین داره
هوا داره زمین داره
تو دریای پر از غمش
قایق و سرنشین داره
قایق و سرنشین داره

اين پدرسوخته عاشق بي تاب دله
اين که مي گيره ز من شب همه شبها دله
مست مي ناب دله، اوني که ميشه آب دله

مياد ميگه بمون بمون، يا که برو، يا که بيا
من يه فرمانبر بيچاره و ارباب دله

تار و پود من و این ناله و فریاد و فغان
تن من ساز و بسمه و مضراب دله

این که بی صبر و قراره همه شب تا به سحر
ختم عالم همه ظرف، ساغر و خواب دله

تو ز من غافل و من کوی نیازم همه تو
تو نماز منی و گوشه محراب دله

عشق؟

عشق يعني چون محمد پا به راه

عشق يعني همچو يوسف قعر چاه

عشق يعني بيستون کندن به دست

عشق  يعني  زاهد اما بُـت پرست

عشق يعني همچو من شيدا شدن

عشق  يعني  قطره و  دريا  شدن

عشق يعني يک شقايق غرق خون

عشق يعني درد و محنت در درون

عشق يعني يک  تبلور يک سرود

عشق يعني يک سلام و يک درود

از همه شما ممنونم واسه نظرات خوبتون .در جواب آقا مرتضی باید بگم ببینید درسته من و شما هم از خیلی متنها و عکسهای وب لاگهای شخصی خوشمون میاد و کپی بر می داریم ولی دیگه نمی یام کل وب لاگو با تمامی نظراتشو عکساشو متنهاشو همه رو با هم برداریم . من اشتباه نکردم آقا مرتضی اگه شما به وب لاگ این آقا یه سر بزنید می بینید که این آقا یه جوری کپی کردن که حتی آرشیو نظرات هم همونه در ضمن اینشون در آخرین نظری که داده بودن یه نمه بوی تهدید می داد . نمی دونم شاید واسم خیلی مهمه آخه من عاشق وب لاگم هستم . مثل اینه که شما یه دفتر خاطرات داشته باشی پسر همسایه بیادو همه متنهای اونو کپی کنه واسه خودش شما از عشق خودت نوشتی اونم از عشق شما . نه به نظر من این یعنی دزدی . ایشون می تونست بیادو متنهای منو کپی کنه ولی به یه عنوان دیگه یا ........ نمی دونم چی باید بگم اگه همینجوری پیش بره فکر می کنم بهتره این وب لاگو ببندمش

دوستان می خوام بپرسم دزدی یعنی چی ؟ نکنه فکر می کنین از دیوار کسی بالا رفتن ویا دست توجیب یکی کردنه نه . به خدا اینا فقط یه نمونه از انواع دزدیه مثلا یه آقایی به اسم امید اومده وب لاگ منو کپی کرده به اسم خودش ولی با یه آدرس دیگه .آقا امید دزدی کار بدیه .تو با من دشمنی داری؟

http://shaghayegh0930.blogfa.com/

بهار جوون ممنونم از لطفت چیکار کنیم ما هم بعد از مدتها به سرمون زد که گوشی رو عوض کنیم .راستی هم خطو دادم هم گوشی رو .خوب چه خبرا دوست عزیزم(م)خوبه؟ امین آقای گل و خودتون دلم واسه بهار یه ریزه وشده به همه سلام برسون ....

رفتی  ولی  اینو  بدون
هرجا باشی دوست دارم
هنوز  برای  دید نت
به رویا هام پا می ذارم
دل منو شکستی
وقتی تنهام گذاشتی
کاش میدونستم که تو
هیچ وقت دوسم نداشتی
دل منو شکستی
اما یادت بمونه
که هیچ کسی مثل من
قدر تو نیست بدونه
چقدر دلم میسوزه
عمری دروغ شنیدم
با این همه صداقت
آخر به هیچ رسیدم
منو بگو دلم رو
پاک به تو باخته بودم
نفهمیدم روی آب
خونمو ساخته بودم

ای رگای ابيت چو بستر عشق
شراب هستي درون ساغر عشق
ای کلام اخر به دفتر عشق
نوشتمت به قلبم به شکل باور عشق
سر به سجده بردم برابر عشق
شدی تو اول عشق شدي تو اخر عشق
چشمت به من خنديد عاشق تر از هميشه
گفتي که قلب عاشقا يک لحضه هم جدا نميشه
اشکای شوق تو بارون پشت شيشه
گل عشق و ارزو جوونه زد ميون بيشه
آری تو بودی ديگر برايم چون خواب و رويا نبودی
از ساحل عشق گريزان چون موج دريا نبودی
پرسيدم از تو بودي به يادم روزی که با ما نبودی
خنديده گفتی من با تو بودم يک لحظه هم تنها نبودی

تو نمی دونی من چی کشیدم وقتی که گفتی تو را نمی خوام
باور ندارم که دیگه نیستی حالا تو رفتی من اینجا تنهام
یه شوخی بودو یه قصه تلخ وقتی که گفتی تو را نمی خوام
خیال می کردم می خوای بترسم شاید هنوزم باور نکردم
چشمای گریون دستای خسته دوری چشمات منو شکسته
رنگ اون چشات چشای سیات زنجیر دلت دستامو بسته
شاید یه حسود چشممون زده بگو کی مارو تنهایی دیده
ولی میدونم تو آسمونا قصه مارو یکی شنیده

تو باور نکن هر کی بهت گفت پیشت می مونم پیشت می مونم
باور ندارم که دیگه نیستی تا ته دنیا از تو می خونم

                               فردا مرا چو قصه فراموش می کنــــــی

صداي گام هاي گريه مي آيد
دوباره آمدي
كنار پنجره ، شعري نوشتي و رفتي
اين بار صداي قدم هاي تو را
از پس پرده گاه گناه وگريه شنيدم
حالا به اولين ستاره كه رسيدي بپرس
كدام شاعر غزلپوش
شبانه ، عشق را
در برگ هاي ولنگار دفتري كهنه مي نوشت
اما
تو كه نشاني شاهراه ستاره را نمي داني
هميشه
از سيب و ستاره و روشني قصرهاي كاغذي كه مي نوشتم
مي گفتي
هزار پروانه هم كه بر برگهاي دفترت بچسباني
پينه ي پير و ياس عليل باغچه ي ما گل نمي دهد
هيچ وقت بهار طلايي روز و رويا را
باور نكردي ! گل من
هيچ وقت.......

کلبه ای اندازه ی عشق باغچه ای یو حوضو گلدون            

 سرتو باشه رو شونم مثه لیلا مثه مجنون

تو بشی مادر گلها من بشم بابای بارون   

من واسه ی تو واسه من                                       

کلبه ای میخوام که تو باغچش پر باشه از یاسمن

حیاطشم سرتاسرش باشه  چمن                                                             

 فقط واسه تو واسه من

 تو کلبمون خدا باشه                                           

خوشبختیمون قد تمومه آسمون صافو بی انتها باشه

به تو گفتم حذر از عشق ندانم
                 

                           سفر از پیش تو هرگز نتوانم ..... نتوانم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم ,نه گسستم

دبير شيمي:عشق تنها اسيدي است که در قلب اثر دارد!!!

دبير ديني:عشق موهبتي الهي است که خداوند به بندگان خود هديه داده است !!!

دبير رياضي:نسبت عشق به بدن مثل خون است به رگ!!!

دبير ادبيات:عشق بايد مانند عشق ليلي و مجنون پاک و استوار باشد!!!

 دبير ورزش: عشق توپ فوتبالي است که به دروازه ي هر قلبي اصابت مي کند!

ياد دارم يك هواي سرد سرد

مي گذشت ازتوي كوچه دوره گرد

دوره گردم كهنه قالي مي خرم

دسته دوم جنس عالي مي خرم

گر نداري كوزه خالي مي خرم

كاسه وظرف و سفالي مي خرم

اشك در چشمان بابا حلقه بست

عاقبت ناله زدو بغضش شكست

اول سال است و نان در سفره نيست

اي خدا شكرت ولي اين زندگيست؟؟

بوي نان تازه هوش از تن ربود!!!

اتفاقا مادرم هم روزه بود!!!

چهره اش ديدم كه لك برداشته

دست خوش رنگش ترك برداشته

سوختم ديدم كه بابا پير بود

بد تر از اين خواهرم دلگير بود

مشكل ما درد نان تنها نبود

حتم دارم كه خدا آنجا نبود!!!

ناگهان آواز خوب دوره گرد

پرده ي انديشه ام را پاره كرد

دوره گردم كهنه قالي مي خرم

دسته دوم جنس عالي مي خرم

گر نداري كوزه خالي مي خرم

كاسه وظرف و سفالي مي خرم

خواهرم بيرون دويد بي روسري

 گفت : ای آقا سفره خالی می خری.......

ديگر هراسي از تنهايي ندارم شايد پايان راه باشد!!

همه آرام و بي صدا تنهايم گذاشتند

همه رفتند

حتي تو

چرا؟؟؟؟

آخر انصاف را چگونه معني مي كني؟

به چه جرمي؟؟؟؟

به جرم اينكه دوستت داشتم؟؟؟

من كه از تو هيچ نخواستم.

ميخواستم باشي من تو را دوست داشته باشم

همين.!!!

لحظه هاي بي تو بودن اگر چه سخت ميگذرد ولي ميگذرد!!!

رفتنت وتنهايي به من مي آ موزد كه زمونه بي وفاست

اومدم همينو بگم !!!

آرزو دارم شبي عاشق شوي.

 آرزو دارم بفهمي درد را.

تلخي برخوردهاي سرد را.

مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني.

مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني.

مي رسد روزي که شبها در کنار عکس من

 نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني

              زندگی را در بهار معنا کنیم

                         کاش می شد در خزان زندگی

                                           دوستی را در غزل پیدا کنیم

کاش می شد ماتم امروز را

               آرزوی خوب فرداها کنیم

                     کاش می شد با خدا ماُوا کنیم

                                      از قفس های گنه پر، وا کنیم

               به من درس محبت ياد مي داد

                             مرا از ياد برد آخر ولي من

                                         به جز او عالمي را بردم از ياد.

          کنار چشمۀ نوشت بمیرم

               نمی خواهم در آغوشت بگیرم

                           که می خواهم در آغوشت بمیرم

      چشمها را بايد شست ! شستم ولي.....

                گفتي جور ديگر بايد ديد! ديدم ولي.....

                            گفتي زبر باران بايد رفت رفتم ولي ....

                                   او نه چشم هاي خيس و شسته ام را

                                                        نه نگاه ديگرم را هيچكدام را

 نديد فقط در زير باران با طعنه اي خنديد و گفت : ديوانه ي باران نديده

كاش ميشد راز چشمان تورا با اشك ماه روي گلبرگ گل سرخي نوشت يا نگاهت را ميان آسمان تا هميشه قاب كرد ....

        كه بعد از سوختن به صد خاكستري در دامن پروانه ميـريزد

 نه چون انسان

     كه بد از رفتن همدم گل عشقش درون دامن بيگانــــه ميريزد

    در كوير بوته سبزي كه يك بار در جهان خنديده بود

                      در بيابان تكيه گاهي چون كنار خود نداشت

                                 ساقه هايش را به دور خويشتن پيچيده بود